Kao teritorijalna jedinica opština Lajkovac nastala je posle II svetskog rata od delova opština Ub, Mionica i Lazarevac. Teritorije levo od reke Kolubare pripadale su opštini Ub a desno od Kolubare i levo od reke Ljig opštini Mionica. Selo Ćelije jedino pripada Šumadiji. Ovakva podela sačuvana je u crkvenoj organizaciji.               

Teritorija opštine Lajkovac ima vrlo zanimljivu istoriju koja se bele?i od perioda rimske imperije.               

Najstarije arheološko nalazište je lokalitet " Anine " u slivu reke Ljig na teritoriji sela Ćelije. Na ovom lokalitetu, koji je sada u postupku istra?ivanja, otkriveni su ostaci palate koja je verovatno prpadala visokom velikodostojniku.                

Za vreme vladavine kralja Dragutina 1284. godine, teritorija naše Opštine prvi put dolazi pod srpsku vlast, kada je on dobija kao miraz od svog tasta ugarskog kralja. Iz tog perioda potiče i prvi pisani dokument o nekom lokalitetu sa teritorije naše opštine, a to su utvrđenje Nepričava i selo Pepeljevac. Već u tom periodu ( vladavine kralja Dragutina ) oba lokaliteta imaju status distrikta ( okruga ). Posle kosovske bitke, ova teritorija ponovo pada pod ugarsku upravu i u Povelji ugarskog kralja ?igmunda iz 1392. godine, distrikte Pepeljevac i Nepričava nalazimo kao deo njegove teritorije.               

Sličan slučaj imamo sa ugovorom u Tati iz 1424. godine. Naime, jedino mesto naše opštine koje nije bilo pod jurisdikcijom ugarske krune je selo Stromovo ( što je današnje Strmovo ). Ono se nalazilo u ostrvsko srpskoj vlasti i pripadalo je velikom logotetu Stefanu Ratkoviću.                

Padom despotovine 1459. godine, ova oblast dolazi pod upravu otomanske imperije. Svo tadašnje stanovništvo sa ove teritorije iselilo se preko Save i Dunava u poznatim seobama. U periodu austrijske uprave 1717.- 1739. godine ova teritorija je slabo naseljena, prema autrijskim popisima. I to malobrojno stanovništvo napušta ovu oblast zajedno sa Autrijancima 1739. godine. Povratkom Turaka ova teritorija se ponovo naseljava što planski (organizovano od strane osmanske uprave ), što pojedinačno. Današnje stanovništvo opštine vodi poreklo od tadašnjih doseljenika koji su došli prete?no iz Crne Gore, Hercegovine i Starog Vlaha.                

Najznačajniji istorijski objekat na teritoriji opštine Lajkovac je manastir Bogovađa, čija starost nije poznata ali se pretpostavlja da je podignut početkom XV veka, jer je u njegovoj porti, po predanju, sahranjen Slepi Grgur, sin Đurđa Brankovića. Manastir je na starim temeljima obnovio jeromonah Mardarije 1545. godine. Pred kraj 1803. godine odr?an je sastanak knezova i viđenijih ljudi tadašnje Srbije gde je odlučeno da se di?e buna protiv Turaka, za koji se veruje da je odr?an u manastirskom konaku. Osnovni razlog za pretpostavku da je taj sastanak odr?an u manastiru Bogovađa je značaj i ugled Had?i Ruvima ( Rafailo Nešković, svetovno ime ), arhimandrita manastira Bogovađa. Had?i Ruvim se smatra ne samo najobrazovanijom, već i najuticajnijom ličnošću u predvečerje I srpskog ustanka. Bogovađa ne gubi značaj ni pogubljenjem Had?i Ruvima, što se vidi iz Odluke da se praviteljstvujušći Sovjet Serbski, na insistiranje Prote Matije Nenadovića, premesti iz manastira Voljavče u Bogovađu. Sovjet je u konaku manastira Bogovađa zasedao od septembra 1805. godine do oslobođenja Smedereva, novembra iste godine, ukupno oko dva meseca.               

Varošica Lajkovac, kao središte Opštine, nastala je prolaskom prvog voza na relaciji Obrenovac – Valjevo 1908. godine. Pruga uskog koloseka i popularni " Ćira " najzaslu?niji su za brz razvoj varošice koja je izgrađena u atarima Sela Lajkovca i Rubribreze. Kasnije, Lajkovac postaje ?eleznički čvor velikog značaja jer su se u njemu ukrštale pruge za Valjevo, Aranđelovac i Mladenovac. Ukidanjem pruga uskog koloseka, Lajkovac prestaje biti ?eleznički čvor, da bi danas bio prolazna stanica na pruzi Beograd – Bar.                

Tokom I svetskog rata na ovim teritorijama vodila se znamenita Kolubarska bitka. Naj?ešće borbe vođene su na lokalitetu Vrapče brdo. Posmrtni ostaci srpskih vojnika stradalih na Vrapče brdu sahranjeni su u crkvi u Ćelijama.                

Drugi svetski rat prošao je mnogo mirnije. Poznat je samo jedan sukob Kolubarske čete sa Nemcima, septembra 1941. godine, koji je u stvari bio diverzija u ?elezničkoj lo?ionici. Posle toga, partizani se povlače iz rejona Lajkovca da  bi se konačno vratili septembra 1944. godine, kada uvode svoju upravu. Nemcima je Lajkovac bio potreban jer su se u njemu ukrštale pruge od značaja za okupacionu upravu. Faktički, vlast na terenu imali su pripadnici Ravnogorskog pokreta koji su sa više – manje uspeha odr?avali mirno stanje, izbegavajući sukobe sa Nemcima kako ih ne bi doveli u situaciju da izvrše odmazdu nad civilnim stanovništvom. Najviše ?rtava sa teritorije naše opštine bilo je u operaciji poznatoj pod imenom " Sremski front " gde je bespotrebno poginulo mnoštvo mladića iz Lajkovca i okoline.                

Partizanska uprava zavodi vrlo strog re?im koji se manifestuje otkrivanjem " narodnih neprijatelja ", prinudnim otkupom i glasanjem putem " ćoravih kutija ".               

Osnivanjem opštine Lajkovac počinje nov period u razvoju ovog regiona gde se centar interesovanja pomera sa ?eleznice ka rudarskim kopovima.